به بهانه ی آغاز ِ سالی که دوندگی اش را خورشید می کند ...

گاهی اوقات به خودم می گویم با همه ی مشکلی که با "نوروز" و مناسبت های مشابه اش دارم ، کمی به خودم فشار بیاورم و برای دوستانم چهار کلمه عید مبارکی بلغور کنم بلکه هم آنها را شادمان کرده باشم و هم این وظیفه ی نانوشته را انجام داده باشم
اما نمی شود
اول از همه این که من ترجیح می دهم مانند رفیقی "امین" نام به جای این که برای سفره ی مردمان "هفت سین" آرزو کنم فقط "یک غین" ناقابل را آرزو کرده باشم و آن "غذا"ست ، همانی که این روزها پیدا کردنش برای خیلی ها دغدغه ای شده

دوم این که من دوست ندارم در مناسبتی بالا و پایین بپرم که محدود می شود به یک قوم یا یک مرز ، من دوست ندارم مناسبتی را که ابزاری می شود برای میهن پرستی آن هم با چاشنی های مرسوم و متعفن و کلیشه ای اش

سوم این که تصور می کنم برای شادمانگی نیازی به "مناسبت" نیست ، ما باید یاد بگیریم که هر روز خوش باشیم ، که بی مناسب شادمانی را میهمان زندگی مان کنیم ، که شادمانی و شیک پوشی و لذت بردن را محدود نکنیم به سالی یکی و دوبار

چهارم این که یک روز معمولی را که می توانیم در آن خوش بگذرانیم ، به القاب و واژگان مصنوعی و چرک ، نیالاییم ! مثل "سال نو" ، "تولد طبیعت" ، و کلماتی از این دست که "نونواری" را در کرنا می کند ... نه عزیزان من ، حقیقت این است که با هر بار گردش زمین به دور آن ستاره ی سرخ و بزرگ و عصبانی ، تنها اتفاقی که می افتد این است که همه ی باشندگان ِ جاندار و بی جان ِ جهان ، یک سال پیر تر می شوند ، سنگ فرش خیابانها فرسوده تر ، چین های صورتمان بیشتر و لولای درب منازلمان سائیده تر می شود. موضوع این است که ما با کلمات قلابی سر ِ خودمان را شیره می مالیم ... ما باید یاد بگیریم که "کودک" نیستیم و برای شادمان بودن نیاز به دروغ گفتن به خودمان نداریم ، ما می توانیم شاد باشیم و بمانیم بی آن که به این دروغ پراکنی بزرگ ادامه دهیم

خوش بختانه هیچ چیز "نو" نشده ، همه ی مان یک سال پیرتر شدیم ، یک سال باتجربه تر شدیم و یقین داریم از پارسالمان با شعور تریم ، اگر قرار است چیزی مبارک باشد ، همین است