سئوال دارم!؟

چه دنیای جالبی شده! هر کداممان یک ور دنیا هستیم اما در عین حال با هم هستیم. داشتم فکر می کردم با مقایسه با سال ها پیش، یعنی زمان پدر و مادر من، چقدر روش زندگی عوض شده. اون زمان، همه چیز تا حدودی حساب و کتاب داشت. یعنی دو نفر با در نظر گرفتن خاستگاه و موقعیت اجتماعیشان یار زندگیشان را انتخاب می کرند، بعد با پیروی از یکسری آداب و رسوم ازدواج می کرند. بعد صاحب فرزند میشدند و بچه ها (که می شد نسل من) را بزرگ می کردند. وظیفه اصلی و تقریبا" تنها وظیفه قابل ذکر این بود که غذا و پوشاک بچه را تامین کنند و امکان مدرسه رفتن را برایشان مهیا کنند. از آنجا ببعدش دیگه خودمان باید آستین بالا میزدیم. اما، در زمان فعلی، یکدفعه وظایف اصلی والدین (که ما باشیم) به جرات میتوان گفت چند برابر شد. نتنها باید وظایف اصلی را بجا بیاوریم، بلکه باید نقش اساسی هم در شادی، تفریح، روحیه، تحصیلات عالیه و زمینه پیشرفت فرزنانمان داشته باشیم. خود را در برابر آینده بچه ها مسئول می دانیم. در نتیجه چه از نظر زمانی و چه از نظر مالی جایی باقی نمیمونه که مادر و پدرهای نسل من بفکر خودشان باشند. بنابراین، هم و غم میشه فرزندان و طبیعتا" نسل ما هم باید نقش سنگ صبور را بازی کند، هم باید کیسه بوکس بشود، هم باید منبع تامین مالی باشد، هم باید همیشه آماده به خدمت در مواقع بحرانی باشد، هم باید نقش Cheer Leader را بازی کند ووووووو. از طرف دیگر اگر بچه موفق شد، میگه "با تمام کاستی ها که در زندگی داشتم که همه اش تقصیر پدرو مادر بود، من آنقدر با عرضه و توانا بودم که به این موفقیت دست یافتم". اگر ناموفق شد میگه "به این دلیل و به آن دلیل ناموفق شدن من، تقصیر پدر و مادرم هستش". از طرف دیگر، اگر مورد اول اتفاق بیفته والدین در عین حالیکه افتخار می کنند و اشک شوق به چشمانشان میاد میگن "خدا را شکر که بچه ام موفق شد. اصلا" مهم نیست که حتی گوشه چشمی بمن نیندازه. همینکه شاد و سالم و موفق هستش برای من کافیه". اگر مورد دوم اتفاق بیفته آنقدر غصه میخورند و تکیده میشن و میرن یک گوشه کز می کنند و با دلی پر از حسرت هی خودشون را سرزنش می کنن که کجای کار را اشتباه رفتند و چرا عرضه نداشتند که باعث خوشبخیتی بچه اشان بشوند. برای همینه که بما میگن "نسل سوخته". راستش از این واژه دل خوشی ندارم. اما وقتی یک اصطلاحی بین عموم باب میشه، باید قبول کرد حتما" یک واقعیتی درونش وجود داره! دیروز یکی از دوستانم بمن می گفت: "آرزو می کنم که بچه هام فقط یک نگاه محبت آمیز بمن بیندازند. بخدا نمیخوام وقتشان را برای من بگذارند، فقط اگر یک کلمه محبت آمیز بمن بگن تا مدتها مست خوشبختی می شوم. بعضی وقت ها به این سنم هول می کنم و نمیدونم از چی باید باهاشون حرف بزنم. آیا اگر این حرف را بگم عصبانی میشن؟ آیا اگر این پیشنهاد را بدم از من زده میشن؟ آیا اجازه دارم که از تجربیات خودم یک نصیحت کوچک بهشان بدم؟ آیا دلشان میخواد من دوروبرشان باشم یا گاهی شک می کنم که اصلا" من زیر دست و پاهاشون هستم و مزاحمشونم؟"

من خودم فکر می کنم که نسل امروز خیلی "خودخواه" و "خود مرکز بین" تر از زمانی که با بچه بودیم شده اند. فکر می کنند پدر و مادرشان هیچی نمیفهمند. کوله بار تجربه شان پشیزی ارزش نداره چون متعلق به نسل قبلی هستند. فکر می کنند که پدر و مادر زاده شده اند که فقط برای فرزندانشان خدمت کنند و باعث شادیشان باشند. یکی دیگر از دوستانم درد دل می کرد و می گفت که: "من هر وقت به پسرم میگم به من سر بزن، یا حتی بمن یک زنگ بزن میگه: من آنقدر گرفتاری دارم که فرصت سر خاراندن ندارم، اونوقت تو چقدر خودخواهی که می خواهی هی بمن طعنه بزنی و از من انتظار زیاد داری. منهم زندگی خودم را دارم و باید به فکر زندگی خودم باشم. شماها کیفتان را کردید حالا از بچه هاتون انتظار دارید که همه کارشان را ول کنند و هر روز بیان جلوی شما برقصند تا قلبتان جریحه دار نشه. بابا دست از سر کچل من بردارید، فکر کنید فرزندی ندارید، بروید خودتان برای خودتان مشغولیت پیدا کنید".

حقیقتش را بگم من واقعا" برای نسل جوان نگرانم. دنیای پر از هرج و مرج امروزه گیجشان کرده. بیچاره ها تقصیر ندارند. بقدری همه چیز بهم ریخته است و بقدری همه چیز بدون حساب و کتاب شده که مسیرش را گم کرده و آینده براش نامفهومه. چون زورش به هیچکس دیگه نمیرسه، اولین و تنها کسی که میتونه دق دلیش را سرش دربیاره مادر و پدرش هستند. ما که حرفی نداریم، اما، یادمون نره که مادرها و پدرها هم مثل بقیه انسانها احساس دارند، گاهی خسته هستند، گاهی نیاز به محبت دارند، گاهی عمگین میشن، گاهی می خواهند مطمئن باشند که فرزندشون از زحمات بی وقفه و بی شائبه شان قدردانی می کنند. خوب، بابا، ما هم آدمیم دیگه!

اما، اجازه بدید در بعنوان یک مادر یک رازی را براتون فاش کنم! هیچ محبتی در دنیا به اندازه محبت مادر و پدر بدون انتظار و بدون شائبه و بی محابا نیست. تجربه آنها را دست کم نگیرید. هر وقت با مشکل روبرو شدید اول از همه از آنها کمک بگیرید. اگر حتی از دستشان کاری بر نیاد، یا براتون کمک پیدا می کنند و یا راهنمایی با ارزش بهتان میدن. اونقدر محبت پدر و مادر نسبت به فرزند قوی هستش که گاهی کوه را برای فرزندشان از جا می کنند. اینهم یکی از عجایب خلقته، اما واقعیت داره. میگید نه، امتحان کنید!

سخن آخرم (البته فعلا")، دنیا خیلی شلوغ پلوغ شده. اصلا" قاطی نکنید. اونقدر باهوش هستید که کمر مشکلات را خودتان بشکنید. فقط هول نکنید، نا امید نشوید و از دوستان خوبتان کمک بگیرید. درضمن از تجربه بزرگترها نترسید، بلکه امتحانش کنید. شاید بدردتان خورد.
قربونتون برم: فعلا" به درود